'

Са зборніка “Цела мігдалу” (2023)

увяжу табе ў шапку
свае валасы,
і яны пасівеюць
на тваёй галаве

пакутнікі
вы покутнікі
вы чырванакутнікі
ў нашай белай хаце

эмігрантам

каленка сонца вытыркаецца з дзірак аблокаў
зімовы дзень мне па сярэдзіну лыткі

я плятуся
калоцячыся
дадому
як падлетак

ці то холадна
ці то страшна

я нацягваю чаравікі
мой цень – хадулі

цень зрывае з дрэваў грушы
гладзіць падарожных па прыгожых патыліцах
паверхамі слізгае
на секунду скрадае святло з чыіхсьці спалень
наш хуліганскі хаўрус хаваючы

круціцца стрэлкай цень
стрымліваючы сузалежнасць
бегу майго і часу

дома
мы з ценем ходзім босыя
трымаючыся
за ногі

паэзія – котка:
ліжа ранкі
шурпата

арэх мігдалу
давай разам слухаць знутры
рэха мірганняў
так да цябе падобных вачэй
як родных дзяцей іх вучы
паслясмак бачыць
замест рудых зморшчын
і звілін закарэлых